• Home
    Home Hier kunnen alle blogberichten op de hele site gevonden worden.
  • Archief
    Archief Bevat een lijst met blogberichten die eerder gemaakt zijn.
Geplaatst op
  • Fontgrootte: Groter Kleiner

Sprookje: Eigen schuld, dikke bult

Onderstaand verhaaltje schreef ik naar aanleiding van een schrijfwedstrijd van Schrijven Magazine. Ik ben helaas niet geselecteerd, maar daardoor staat het me vrij het verhaal online te zetten. Ben benieuwd wat je ervan vindt! 

De opdracht
Schrijf een sprookje (modern of klassiek) van maximaal 500 woorden dat gebaseerd is op dit nieuwsitem. Je mag creatief zijn met het onderwerp, als de kern van de nieuwsgebeurtenis er maar in zit.

b2ap3_thumbnail_Chocolade-tablet_113132215.jpg

Eigen schuld, dikke bult 

Toeterend leunt Pela over het stuur van de auto.
‘Hee! Opzouten met die dikke reet!’
De oude donkere vrouw op de parkeerplaats maakt een geschrokken sprongetje opzij.
Eindelijk, nu kan Pela tenminste parkeren. Met wiegende heupen loopt ze naar de Albert Heijn.
‘Wacht!’ klinkt een hese stem achter haar. ‘Moet je je niet verontschuldigen?’

Zuchtend draait Pela zich om. Ze bekijkt de oude dikkerd nu wat aandachtiger. Ze lijkt wel een Afrikaanse heks. Warrig grijs haar in een knotje en een neus als een aardappel. Het enige wat mist is een zwarte kat en een bezemsteel.
‘Een choco-heks.’ grinnikt Pela.  

‘Waar lach je om?’ snerpt het oude mens. ‘Straks zal het lachen je wel vergaan.’ Ze zwaait met haar hand alsof ze er een toverstokje in heeft liggen.
‘Bzdura, onzin.’ Pela draait zich alweer om. 

‘Au!’ Ze grijpt naar haar maag waar een pijnscheut doorheen jaagt. Heeft ze iets verkeerds gegeten?
‘Wat heb jij veel troep gekocht.’ reageert Iwan als Pela thuiskomt. 'Bemoei je er niet mee.’ Pela gaat snel koken. Ze eten niet lang daarna. Normaal zit ze altijd snel vol, maar nu blijft haar maag maar knorren. En ze heeft een enorme trek in chocolade. Ze eet een chocoladepudding en grist daarna een doos bonbons uit de kast. ‘Je bent toch niet zwanger he?’ mort Iwan.

De dagen daarop wordt Pela’s eetlust steeds groter. Ze eet negerzoenen, chocoladecake, chocolademelk, chocoladebonbons. Iwan klaagt. ‘Je wordt steeds vetter. Groeit er echt geen kind in die buik?’ Die nacht reageert hij niet als ze tegen hem aan kruipt in bed. De week erna blokkeert hij zijn creditcard voor haar. Zelf heeft Pela geen geld en ze begint te stelen. Haar groeiende omvang helpt haar daarbij. Ze heeft alle ruimte om chocolade weg te stoppen. Tussen de speklagen onder haar armen of die onder haar navel.

‘Mevrouwtje! Vergeet u niet iets?’ Pela’s arm wordt vastgegrepen door een bewaker van de Albert Heijn. Pela’s hart klopt als een bezetene. De verstopte Merci-doos trilt tegen haar boezem aan. Deze keer is ze er gloeiend bij. Bij het politiebureau wordt ze na de verhoring in een kamer opgesloten. Stilletjes huilt ze in een hoekje. Haar borg kan ze nooit betalen en Iwan zal nu zeker zijn handen van haar aftrekken. De schaamte overspoelt haar. Met afschuw kijkt ze naar haar lichaam. Hoe heeft ze het zo ver laten komen? Er wordt op haar deur geklopt.
‘Uw borg is betaald.’ klinkt de stem van een politieman.
Verbaasd veegt Pela haar haren uit haar natte wangen. Door wie dan?

‘En?’ klinkt een bekende stem. ‘Heb je je lesje geleerd?’ Lepiej późno niż wcale, zoals ze zeggen?’ 
Voor haar staat de oude vrouw van de supermarkt. 
Anja staart haar met open mond aan. ‘U bent echt een heks!’ roept ze uit.

‘Stt!’ De oude vrouw legt een vinger op haar mond en knipoogt.

De dagen erna valt Pela weer langzaam af. Ze beledigt nooit meer oude vrouwtjes die op heksen lijken. En chocolade? Daar blijft ze mijlenver vandaan.